Opredjeljenje za realistički izraz u situaciji kada je likovno stvaralaštvo opterećeno konfuznim pluralizmom prilično je hrabar stav. Kod mlade slikarice Andreje Dujnić on je proizašao iz spontanog oduševljenja viđenim stvarnim ljepotama oblika i boja. Ona bilježi svoj okoliš od raskošnih krajolika, preko urbanih i arhitektonskih panorama do intimističkih mrtvih priroda. U svakom od tih segmenata pronalazi specifične značajke i oblikujeih po zakonitostima odnosa tvarnog prema raznolikostima ambijenta i atmosfere.
     Vezana uz grad u kojem živi-Petrinju, slikarica nastoji pronaći one vizureu kojima se građevine uklapaju u prirodu, prizori uz rijeku Kupu gdje se kolorizam i luminizam isprepliću u poetskom ugođaju,te livade i drugo raslinjes dominantnom zelenom bojom rasvijetljenom sunčevim zrakama. I u neko-liko pejsaža što okružuju grad, a osobito onih što su vezani uz obalu rijeke, nastoji svakom od elemenata: zemlji, vodi, biljkama i titrajima u zraku dati određenu karakteristiku tvari iskazanu strukturom boja i svjetla.
     Realistička obrada ipak ne sprečava autoricu da ispolji svoj subjektivitet, koji dolazi najviše do izražaja u ciklusu mrtvih priroda. Tu ona kao da skrećeu sfere hiperrealizma pa svaki od predmeta na kompozicijama dobiva dvojake vizije. S jedne strane to su gotovo fotografski zapisi, ali opet istovremenoto su tihi intimni biljezi o stvarima što evociraju uspomene, rastvaraju opnesjećanja i osluškuju skrivena duhovna stanja. Bez obzira radi li se o voću, voštanim svjetiljkama, staroj pegli na ugljen ili listovima papira slikarica nasvima njima ispisuje svoj imaginarni dnevnik.
     Prva samostalna izložba Andreje Dujnić predstavlja ju kao vrijednu slikaricu čiji su talent i obrazovanje polučili rezultat koji se može označiti kaouspješno formirani slikarski profil. Jer, biti prepoznatljiv za umjetnika značibiti i prihvaćen.

English